prof. Jacek Dąbała

Profesor zwyczajny, pisarz, scenarzysta (także komiksowy) i były dziennikarz radiowo-telewizyjny. Jest profesorem w Instytucie Dziennikarstwa, Mediów i Komunikacji Społecznej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Jako ekspert stale komentuje problematykę związaną z mediami, komunikowaniem, filmem i literaturą. Zajmuje się audytem jakości mediów, w tym szczególnie aksjologią, myśleniem, głupotą i warsztatem dziennikarskim. Jest twórcą nowej metody interpretowania poziomu intelektualnego w komunikowaniu na podstawie tzw. pól semantycznych. Jako pisarz opublikował dziesięć powieści (min. Telemaniak, Pieszczochy losu, Złodziej twarzy, Diabelska przypadłość, Ryzykowny pomysł i Największa przyjemność świata) i jeden dramat (Mechanizm). Jego książki naukowe ukazują się w Polsce i za granicą (m.in. Wit Tarnawski jako krytyk literacki (1995), Horyzonty komunikacji medialnej (2006), Tajemnica i suspens w sztuce pisania. W kręgu retoryki dziennikarskiej i dramaturgii medialnej (2010), Warsztatowo-aksjologiczne mechanizmy tworzenia telewizji (2011), Mystery and Suspense in Creative Writing (2012), Media i dziennikarstwo. Aksjologia – warsztat – tożsamość (2014), Creative Paths to Television Journalism (2015), Medialne fenomeny i paradoksy (2020). Wybrał, opracował i napisał wstęp do Antologii polskiej krytyki literackiej na emigracji 1945-1985 (1992) oraz wybrał, opracował i napisał wstęp do tekstów krytycznych Wita Tarnawskiego, pt. Uchwycić cel (1993). Artykuły drukował m.in. w „Zeszytach Prasoznawczych”, „Studiach Medioznawczych”, „Ethosie”, „Ruchu Literackim”, „Pamiętniku Literackim”, „Tekstach Drugich”, „Więzi”, „W Drodze”, Przeglądzie Powszechnym”, „Zeszytach Naukowych KUL”, „Annales UMCS”, „Tygodniku Powszechnym”, „Rzeczpospolitej”, „Akcencie”, „Twórczości”, „Kresach” i „Odrze”. Jest członkiem Polskiej Akademii Nauk, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Polskiej Akademii Filmowej, Polskiego Towarzystwa Komunikacji Społecznej i Polskiego Towarzystwa Komunikacji Medycznej. Jest współscenarzystą jednego z najpopularniejszych i kultowych polskich filmów – Młode wilki (1995).